De Zuugvlek

Terug van de Motorbeurs Utregt 21-02-2020

Het was druk die avond, druk in de trein van Utregt terug naar het station van Hôôôôôôrs en Zaerum want er zaten gewoon heel veel mensen in de trein. Carnavalvierders maar ook gewone mensen en het scheelde niet zo heel erg veel of we hadden de hele terugweg moeten staan. Samenhokken in een klein eigen Limburgs stukje was niet mogelijk, laat staan een eigen Melders stukske. Totaal ondenkbaar!!

Dus moesten we ons verspreiden, her een der een plukje MTC-ers, met z’n 2-en op een bankje of net als ik, alleen naast een wel heel aardige mevrouw uit Helemont. Gelukkig zat ze te lezen dus van een zinnig gesprek kwam weinig terecht. Geloof ook niet dat deze mevrouw echte interesse had in een nieuwe BMW-met-alles-d’rop-en d’raan. Jammer, maar er bestaan van die vrouwen!

Errug gezellig in de zug noa Utregt

Voor me zaten een paar mooie meiden uit Verwegistan, tenminste dat dacht ik want ze spraken een vreemde taal wat nog het meest op Engels leek. Er waren 2 zit plaatsen vrij en die diende ook leeg te blijven tot their girlfriends because they came back, they were pissen.

En wij zijn zoals we zijn, wij respecteren dat. Geldig argument, dus niet zeuren en niet aandringen, dan maar blijven staan of verderop een plekje zoeken.

Treiner na treiner liep braaf door BEHALVE John A. te L., lid van het Melderse MTC, “dà komde mà op niet slup zitte”-John

Ja, het was koud, ook in de trein dus ik kan me dat dan wel weer voorstellen, een jonge, mooie meid van ach-erm 23 lentes op je slup, dat maakt het leven aangenamer en plaatselijk een stuk warmer. Dus John A. te L. ging er eens goed voor zitten en jawel, maar ampel 3 minuten waren the girlfriends ter plekke, on the spot> Het voorstel van John A. te L. werd uitvoerig door de meiden voor me besproken, gewogen en beoordeeld en AFGEWEZEN . . . . . dan maar liever staan of met z’n 3-en op 1 bankje.

Wie ’t snapt, snapt ‘t.

Hiel interessant (behalve ut prieskertje)

De reis verliep verder gelukkig vlotjes, de trein ging niet verder dan Helemont was er was iets aan de hand op het spoor en vanaf Helemont zouden we niet verder kunnen met de trein.

Er werd stevig gebabbeld en de onderwerpen waren divers, van vastelaovend tot ôs Mam, alles werd frank en vrij met iedereen in onze coupé gedeeld door meiden uit Verwegistan. Tot die tijd zat John A. te L. er gewoontjes bij, aandachtig luisterend naar wat gezegd werd . . . . . totdat de krultang ter sprake kwam. Want daar heeft John A. te L. verstand van, expertise volop aanwezig van elektrische krultang tot haard-gestookte krultang, de hele range.

’t Erme kind had zich verbrand vertelde ze, met het stylen van heur haar, aan de elektrische krultang van eur Mam, echt echt waar.

Maar John A. te L. wist wel beter, het was geen brandwondje van de krultang vertelde hij, het was een grote mooie zuugvlek! En van wie ze die dan wel niet gekregen had en wanneer en waarom?? Vragen-vragen-vragen ?? En die meiden, die meiden begrepen die meneer met die vragen wel.

Een zuugvlek, kom nouw, zekers nie en schaterend verlieten ze in Helemont de trein. Broekje bijna nat van het lachten, was John A. te L. toch even blij dat ze niet op zijn slup gezeten had.

De vuulbesprôke zuugvlek

Groet Piet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *