10-jarig Jubileumweekend 2020

Hallo Allemaal,

Zoals jullie wellicht allemaal hebben gehoord is ons 10 jarig jubileumweekend van MTC de Melderse op 12 t/m 14 juni dit jaar, vanwege de corona perikelen niet door kunnen gaan.
Nu hebben we met het motorhotel GuS kunnen regelen dat we ons weekendje door hebben kunnen schuiven naar 11, 12, 13 juni 2021 en dat onze aanbetaling bij hun blijft.
Van de 24 personen die dit jaar mee zouden gaan, gaan er volgend jaar in principe weer 22 personen mee. (14 mannen en 8 vrouwen)

Als er leden zijn, die dit jaar niet mee gingen maar volgend jaar wel graag mee willen gaan, dan kunnen deze zich vóór 1 augustus 2020 bij mij opgeven per app of per mail.
Ik ga dan kijken wat er nog mogelijk is bij ons geboekte hotel.

De data voor ons 10e MTC motorweekend in 2021 zijn dus 11, 12 en 13 juni 2021. We vertrekken op vrijdagmorgen 11-6 vanaf een nader te bepalen locatie en komen op zondag 13-6 later in de middag terug bij café ‘t Tunneke.
We gaan volgend jaar naar Motorhotel Guss in Morbach.
Het programma is op dit moment uiteraard nog niet bekend.
De kosten kunnen wij niet precies aangeven, maar je moet rekening houden met een bedrag van circa € 120,00 p.p. voor 2 overnachtingen incl. ontbijt, diner en/of barbecue, exclusief drinken.
Graag willen wij iedereen die mee wil gaan en er dit jaar niet bij zou zijn geweest, vragen om zich op te geven vóór woensdag 1-8-2020.
Wij kunnen dan kijken wat we er nog bij kunnen regelen en hoe we de kamerindeling zoveel mogelijk naar ieders tevredenheid kunnen indelen.
Dus wacht niet tot op het laatste moment, maar geef je meteen op!!
En geloof me, het beloofd net als voorgaande jaren weer een gezellig weekend te worden!!
Mocht je nog meer informatie willen hebben, dan kun je mij altijd even bellen of mailen.

Groetjes, Frans Hegger

Tel. 06-26468874,

Organisatie: Piet Berden en Frans Hegger

Wiekentje wiet weg wandelen in Wanderscheid

Het had zo mooi kunnen worden, het had zo mooi kunnen zijn.

Mark R. had gezegd dat het weer mocht dus zijn we ook gegaan en hebben we genoten van het alternatieve WWW2020. Niet met jan en alleman maar slecht met een klein groepje want je weet nooit waar die verrekte Coronaatjes zijn. Hopelijk hebben we ze gemist. We hebben overigens wel ontdekt waar ze vermoedelijk of misschien Europa binnen gekomen: Elsdorf Terra Nova

Coronaatjes bij Elsdorf Terra Nova

In slecht 2 weken hebben we dit keer alles kunnen regelen en organiseren. Ons verblijf was dit keer in de Eifel, in Manderscheid, in hotel Am Ceresplatz. Een prima hotel, het eten was goed, de kamers waren proper en het ontbijt was rijkelijk. We moesten in het hotel natuurlijk wel steeds een snotlepke voor maar ook dat heeft zijn voordelen. Nu konden we ons volledig concentreren  op het bier en wat minder op de bediening.

Filterkoffie, gezellig eate en ein snotlepke

Een ander voordeel was dat de Duitse overheid had bepaald dat de bar om 22:30 uur dicht moest, een echte braspartij moest dus al voor die tijd plaats vinden of niet. En ‘s morgens waren we elke dag weer fris en op tijd op om een mooie motortocht te maken.

Alleen dat viel, vooral op de zaterdag nog behoorlijk tegen. Wat we gereden hebben was fantastisch. Frank had, natuurlijk onder de bezielde leiding van Mirjam, een meer dan schitterende tocht gemaakt. Bochtige wegen over hoge bergen en door diepe dalen. We reden door bronstige bossen en over rijke velden. Van haver tot gort en van rogge tot gerst, zover het oog kon kijken. Ook het weer was door Frank en Mirjam geregeld, een stralende zon, 28C op d’n teller en geen drop nattigheid.

Cliffhanger (Geierlay hangbrug) bij Sosberg

Alleen, alleen bij een WWW hoort natuurlijk ook een cultureel event, in dit geval een cliffhanger van 360 meter bij het plaatsje Sosberg. Die naam had ons eigenlijk al aan het denken gezet SOSberg en de Geierlay-hangbrug.

We hadden onze motoren mooi en veilig in SOSberg gestald, een vriendelijk Duitser wilde voor € 1,50 p.p. ook wel op onze helmen en jassen passen, dus dat was prima geregeld en we waren klaar voor een mooie Blick ins Tal. Het was een half uurtje lopen naar het opstapje van de brug, alleen de rij voor het opstapje duurde ook nog een half uur. Geen paniek want rust is een schone zaak, even ijsje eten en fijn op onze buurt wachten.

De brug was prachtig en we hebben zeker 15 minuten kunnen genieten van een mooi uitzicht, misschien iets korter maar wel mooi.

Aan de andere kant aangekomen bleek echter dat we ook nog terug moesten. Wie ’t snapt, begrijpt ‘t. Alleen daar was die Slange geen half uur maar volgens de experts wel 3 (drie) uur. Het alternatief was ongeveer anderhalf uur wandelen, simpel, berg af en aan de andere kant berg op over een romantisch, goed aangegeven bospad.

Dus om een mooi gebaar te maken naar de geliefden onder ons werd gekozen voor de romantische wandeling. Een mensch kan zich vergissen. Motorbroek aan, vette schoenen aan, ruim 28C en geen water bij. Navigatie op de motor en geen bereik op de telefoon, 7 behoorlijk eigenwijze gasten op een rij en geen wandelaars die ons de juiste weg konden wijzen (en die we dan ook nog geloofden). Bijna onbegonnen werk zou je denk. Toch doen! Uiteindelijk hebben we erg tussen de 3 en 4 uurtjes gewandeld, we hebben kennis kunnen maken met diverse andere mensen die de weg ook bijna kwijt waren en die steeds niet onze kant op gingen. Maar, we hebben ook kennis gemaakt met een paar mensen uit Alkmaar (NL) die bezig waren om een oude vervallen molen op te knappen, gastvrij en voorzien van een koelkast met lekker koud drinken. Ze woonden al een jaartje of 10-15 in deze regio en waren zo de drukte van de grote stad ontvlucht. Relax man!!

de romantische wandeling
daar bij die molen

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en hebben de juiste uitgang van Bos & Dal toch gevonden. Inmiddels werd het langzaam tijd om via de snelste weg terug te gaan ons hotel, we hadden immer afgesproken dat we om 19:00 uur aan tafel zouden gaan. Dat werd dus nog even doorrijden wat ook wel weer een keertje prettig is.

Kortom een perfect WWW aflevering 10. Het zat er weer allemaal in: bochtige bochten, lekker bier, 3 jongens op 1 kamer, avontuur, cultuur, schnitzels als plavuizen, liefde, een goed gesprek en moe maar voldaan weer naar huis. Dame, dame, heer, heer, heer, heer en mezelf: hartelijk dank daarvoor.

WWW aflevering 10

Groet en tot de volgende keer Piet

p.s. Wanderscheid heet tegenwoordig Manderscheid

Groeizaam weer

Het was al de hele week lekker warm geweest, prachtig dagen om een mooie motortocht te maken en ook al zou het zondag 24-05 iets minder worden, een mooi toertochtje zal altijd wel lukken.

Een uurtje of 3 en 3 kwart toeren, een route van 139 kilometers, starten in de middag en dan zou het wel allemaal lukken. Het werd uiteindelijk een klein beetje iets anders. De route: Horst-aan-de-Maas-139-km zag er best aantrekkelijk uit (downloaden via downloadpagina.)

de veelbesproken route

Brabantse land, altijd goed en als het een beetje windstil is, ruik je de varkens en kippen ook minder. Moest dus kunnen ook al waren de weersvoorspellingen iets minder dan verwacht.

We hadden bij Thei Thuis afgesproken, om 1 uur voor de koffie en met een man of 6 (m/v). De koffie was prima, de verhalen waren helder en een beetje regen kon geen kwaad. Groeizaam weer dus en wat goed voor de boeren is, is ook goed voor ons. On the road dus .

klaar voor de start

De route was ook een klein beetje een experiment, via kurviger.de (in het Nederlands is dat overigens ook kurviger.de) hadden we een mooie rondrit laten maken. Instelling op “Super Bochtig” en een maximale lengte van  150 km. Het bracht ons op een paar mooie plekken, over wegen die we al kenden maar vooral ook op wegen die we nog niet kenden. Ventwegen langs de Middenpeelweg, de Bultweg met alleen maar gaten, Zijp met een lange “ei” om er maar eens een paar te noemen.

Onderweg werden we bewonderd door toevallige passanten  en je hoorde ze denken: “wa’s da da enne honda?” Want veel meer hadden ze eerder nog niet gezien.

de toevallige passanten keken hun ogen uit

Ook hadden we onderweg natuurlijk mooi tijd voor een inmiddels al beproefde variant op het terrasje, de veilige stop met afstand. Niks keuvelend, zij-aan-zij op een bankje, NEE op gepaste afstand een colaatje met een stroopwafel,. Gelukkig hadden we een mooie plek weten te bemachtigen onder een vette eik zonder prossecierupsen.

de processietocht

Dus dat viel gelukkig meer. Nog meer geluk hadden we met de zegen van boven, het bleef wel regen tot we weer bijna thuis waren, niet veel, maar we weer net genoeg om nat te worden. Nog snel even een kopje koffie (vers gezet) bij Thei Thuis, een mooie rit rijker, een goede ervaring rijker met kurviger.de en uiteindelijk dus een geslaagde reis en een geslaagde middag.

Tot wir ’s wâh!

Piknikken met Thei

Wat begon als een geintje werd al snel een serieuze aangelegenheid. Gaan we wel of gaan we niet een stukje motorrijden op zondag 17 mei j.l. en hoe doen we dat dan met een terrasje onderweg? De coronaatjes zwerven mogelijk nog overal rond dus de reguliere zijn nog altijd gesloten en 3 uurtjes brommeren zonder pauze of alleen maar ergens staan om te staan leek ons ook niks.

Blijft er niet veel anders over dan zoeken naar een alternatief en dat was gelukkig vrij snel gevonden al geloofde niet iedereen dat al die appjes serieus en echt waren.

Maar toch . . . . Thei heeft de grootste koffers, dus die was, voordat hij het zelf in de gaten had, officieel benoemd tot fouragemeester. Opperhoofd van het brood, het beleg, fruit, drank en misschien ook nog wel een toe-toe-toetje.

De voorbereiding op de start

Frans “hedde gej èn roete, ànders ik waal” zorgde voor de route. Niet te lang, niet te kort, niet te ver, niet naar Duitsland, niet naar België en niet naar Zuid Limburg had gelukkig nog een ouwe-gouwe naar Wieërt liggen. Lekker binnendoor, smalle wegen en niet teveel ander verkeer, tenminste als we wielrenners, wandelaars en tractors (anders dan Harley’s) niet meetellen.

De lengte: 135 km’s schoon aan de haak, een prima rit en met Frans als voorrijder lukt dat weer mooi.

Thei, onze fouragemeester had de zaakjes ook weer goed onder controle. Tafellaken mee, broodmes mee. 5 Soorten broodjes, voldoende beleg, drankje fris en natuurlijk als laatste een appeltje voor de dorst onder het motto: Dames en Heren, eet meer appels en peren.

Gezellig piknikken

Het geheel werd door Thei in een idyllische omgeving gepresenteerd in het centrum van Altweerterheide. Zonnetje erbij, dames op loopafstand, geweldig dus en met een beetje pas- en meetwerk ook nog gemiddeld 1,5 mtr op afstand.

Centrum Altweerterheide

Kortom een geslaagd ritje. Op tijd vertrokken en weer op tijd terug. Geniet van de foto’s en de route is te downloaden via de downloadpagina.

17 mei 2020

1ste keer Toerboer

Omdat ik normaal met Wim uit Broekhuizenvorst eerste Paasdag de Eurotour van MMC “72 Maastricht rij en deze tour nu niet mogelijk is door het corona virus (er komt geen kip de grens van België over) ben ik op het idee gekomen om de toerboer te gaan rijden.

Ik zal proberen om de mooie toerboer prijs te winnen. Staat prachtig op mijn C.V.

Mijn plan was: Schokland, Marrum en Amsterdam. Flinke rit maar dat moet lukken. Ik was alleen en het was rustig op de weg.

Op naar de Enserkerk in Schokland. Om 9 uur de 160 paarden toegesproken en de sporen gegeven. Ik rij er over de snelweg naar toe. Lekker de cruisecontrol op 100 km/u en niet meer eraf geweest tot Schokland (beetje overdrijven mag). Wel heel raar dat de tijdsduur opliep naarmate ik naar Schokland reed. Inderdaad, de garmin denkt dat ik er met een hogere snelheid heen rij. Ook viel mij op dat ik weinig ingehaald werd. Wat mij inhaalde was: Mercedes, Porsche, Audi en BMW. Uiteindelijk kwam ik om 10.45 uur bij de Enserkerk aan. Helaas kon ik niet bij de kerk komen met de motor. Ook niet te voet voor een Paasgebed.

De toko was gesloten door corona. Dan maar op de foto voor het museum dat voor de kerk lag.
Na een slok water en sanitaire drang weer verder naar Marrum in het noorden van Fryslan.

Omdat ik zelden in Friesland kom, ben ik binnendoor naar Marrum gereden. Prachtige wegen, boerderijen en gebouwen. Wat een rust. Veel koeien en schapen in de weilanden. Bijna bij het monument van Marrum aangekomen, staat daar nog de oude en moderne tijd. Rustig de motor midden op de weg (2,5 mtr breed) geparkeerd. Mooie foto geknipt en weer verder. Inderdaad, weer geen auto gezien. In de verte zag ik het monument al staan. Daar aangekomen heb ik eerst een paar broodjes genuttigd en ice thee gedronken. Goed geraden, lunchpakket van thuis meegenomen. Toen maar eens naar boven geklauterd. Prachtig vergezicht over de duinen en meertjes. Hier waren veel soorten vogels te spotten. Het monument staat er ter herinnering van een dijk verhoging en verzwaring.

Monument Marrum (met motor)

Na alle rust ben ik weer binnendoor naar de afsluit dijk gereden.Daar dacht ik weer lekker te cruisen met 100 km/u, jammer wegwerkzaamheden. 90,70,50 zijn de snelheden die je er mocht rijden. Na de afsluit dijk ben ik nog een paar kilometer over de snelweg gereden. Hier was ik in de bollenstreek terecht gekomen. Prachtige tulpen bollenvelden. Wat normaal niet mag, deed ik nu wel. Motor op de vluchtstrook, er op gaan staan en rustig een foto geknipt.

De Tulpen bollenvelden
Daarna weer lekker binnendoor gegaan. Na een paar km weer de motor langs de kant en weer een prachtige foto gemaakt. Blijft mooi deze tulpen velden

De tijd begon te dringen en wilde graag thuis zijn voor: boer zoekt vrouw. Dus niet te veel stoppen. Amsterdam kwam in zicht. Naar de haven. Daar waar een kussend echtpaar stond op het Hempontplein. Ja ja jongens en meisjes, gepaste afstand met kussen. Wisten de ambtenaren toen ze het beeld plaatste al dat er corona zou komen in 2020? 

De kussers (met motor)

Na een korte pauze snel naar huis. Eerst midden door Amsterdam. Hier was het ook opvallend rustig. Zelfs de pizza koerier reed door rood licht zonder er vanaf gereden te worden. Dat werd de ‘niet’ snelweg weg. Weer cruisend naar huis. Denk aan 100 km/u. Na een zonnige dag kreeg ik tussen Nijmegen en Boxmeer toch nog een beetje regen over mij heen. Prachtige dag met 150 punten. Met de km stand op 620 kilometer. 

De volgende uitdaging wordt de Maasvlakte. We houden het nu maar in Nederland totdat de grenzen weer open gaan.

Vriendelijke motorgroetjes,

Theike Spreeuwenberg.

Chapter Blerick

Op 5 april ben ik begonnen met mijn eerste toerboer opdracht. De eerste bestemming was Das Geleucht in Moers. Met de tom-tom op kronkelende binnenwegen was ik binnen afzienbare tijd al in Moers. Dan denk je, die rode toren zie je al van verre staan. Niet dus. Na eventjes rond gereden te hebben toch maar eens gevraagd.

Dan hier das motor abstellen und weiter nach oben laufen was het vriendelijke antwoord wat ik kreeg.

Das Geleucht in Moers

Eenmaal boven aangekomen toch genoten van het mooie uitzicht. Hierna weer aan de wandeling terug naar de motor begonnen en op mijn dooie gemak lekker binnendoor terug richting huis gereden.

Nu de eerste toerboer punten binnen zijn gaan we door voor meer.

De woensdag hierna ben ik samen met mijn vrouw op de motor gestapt om naar het balkon van Europa te vertrekken. Om 9.30 zijn we vertrokken richting Maasvlakte. Op de snelweg was het echt heel rustig. Het is wel wennen dat je maar 100 mag rijden. Net alsof je stil staat. Ik betrap me er zelf wel op dat ik minder  op achter rijdend verkeer let. Dat werd later nog eens goed afgestraft door een idioot die ons met 150 inhaalde terwijl we op de linkerbaan zelf aan het inhalen waren. De politie is je beste vriend zullen we dan maar zeggen.

Je beste vriend

Het terras voor de koffie werd een tankstation halverwege de rit. Hoe dichter we bij Rotterdam kwamen hoe drukker het werd. Dan merk je toch wel dat we in een rustig stukje Nederland wonen.

Langzaam aan naderen we nu de eindbestemming het balkon van Europa. De vele overslagtanks worden nu langzaamaan afgelost voor duinen.

Bij het balkon aangekomen is het rustig. Het is wat heiig waardoor we niet al te ver van ons af kunnen kijken. Gelukkig is het wel open zodat we wat voor de inwendige mens kunnen bestellen. Alle zitplaatsen zijn afgezet waardoor we staand moeten eten, maar dat is geen probleem.

De terugweg besluiten we binnendoor te beginnen richting Goeree Overflakkee. Dat wil zeggen dat we de Haringvlietbrug over moeten.

De Haringvliet brug

Nu rijden we over kronkelwegen en dijken richting Dirksland. Hier maken we nog een stop voor te tanken en rijden dan verder door richting Breda. Hier schieten we de autoweg weer op en tuffen we verder richting Blerick.

In Asten gaan we er weer vanaf en rijden vanaf hier weer lekker binnendoor naar huis. Na bijna 500 km komen we weer thuis aan.

De toerboer punten zijn weer binnen en nu maar kijken waar de volgende rit heen gaat.

Hopelijk tot snel zodat we met meerdere toerboer punten kunnen gaan verzamelen.

Groet Hans Faassen

Corona

Hallo allemaal, het zijn op dit moment onzekere tijden i.v.m. het heersende corona-virus. N.a.v. de door de overheid opgelegde beperkingen hebben wij als bestuur besloten om onze geplande ritten, vooralsnog tot 1-6-2020 te laten vervallen. We hopen de openingsrit van 26-4 en de 1e tussenrit van 23-5 in een later stadium weer in onze agenda in te plannen. Het is natuurlijk niet verboden om met 2 of 3 personen samen een ritje te maken. Wij vragen om jullie begrip. Namens het bestuur van MTC de Melderse, Frans Hegger (voorzitter)

De Zuugvlek

Terug van de Motorbeurs Utregt 21-02-2020

Het was druk die avond, druk in de trein van Utregt terug naar het station van Hôôôôôôrs en Zaerum want er zaten gewoon heel veel mensen in de trein. Carnavalvierders maar ook gewone mensen en het scheelde niet zo heel erg veel of we hadden de hele terugweg moeten staan. Samenhokken in een klein eigen Limburgs stukje was niet mogelijk, laat staan een eigen Melders stukske. Totaal ondenkbaar!!

Dus moesten we ons verspreiden, her een der een plukje MTC-ers, met z’n 2-en op een bankje of net als ik, alleen naast een wel heel aardige mevrouw uit Helemont. Gelukkig zat ze te lezen dus van een zinnig gesprek kwam weinig terecht. Geloof ook niet dat deze mevrouw echte interesse had in een nieuwe BMW-met-alles-d’rop-en d’raan. Jammer, maar er bestaan van die vrouwen!

Errug gezellig in de zug noa Utregt

Voor me zaten een paar mooie meiden uit Verwegistan, tenminste dat dacht ik want ze spraken een vreemde taal wat nog het meest op Engels leek. Er waren 2 zit plaatsen vrij en die diende ook leeg te blijven tot their girlfriends because they came back, they were pissen.

En wij zijn zoals we zijn, wij respecteren dat. Geldig argument, dus niet zeuren en niet aandringen, dan maar blijven staan of verderop een plekje zoeken.

Treiner na treiner liep braaf door BEHALVE John A. te L., lid van het Melderse MTC, “dà komde mà op niet slup zitte”-John

Ja, het was koud, ook in de trein dus ik kan me dat dan wel weer voorstellen, een jonge, mooie meid van ach-erm 23 lentes op je slup, dat maakt het leven aangenamer en plaatselijk een stuk warmer. Dus John A. te L. ging er eens goed voor zitten en jawel, maar ampel 3 minuten waren the girlfriends ter plekke, on the spot> Het voorstel van John A. te L. werd uitvoerig door de meiden voor me besproken, gewogen en beoordeeld en AFGEWEZEN . . . . . dan maar liever staan of met z’n 3-en op 1 bankje.

Wie ’t snapt, snapt ‘t.

Hiel interessant (behalve ut prieskertje)

De reis verliep verder gelukkig vlotjes, de trein ging niet verder dan Helemont was er was iets aan de hand op het spoor en vanaf Helemont zouden we niet verder kunnen met de trein.

Er werd stevig gebabbeld en de onderwerpen waren divers, van vastelaovend tot ôs Mam, alles werd frank en vrij met iedereen in onze coupé gedeeld door meiden uit Verwegistan. Tot die tijd zat John A. te L. er gewoontjes bij, aandachtig luisterend naar wat gezegd werd . . . . . totdat de krultang ter sprake kwam. Want daar heeft John A. te L. verstand van, expertise volop aanwezig van elektrische krultang tot haard-gestookte krultang, de hele range.

’t Erme kind had zich verbrand vertelde ze, met het stylen van heur haar, aan de elektrische krultang van eur Mam, echt echt waar.

Maar John A. te L. wist wel beter, het was geen brandwondje van de krultang vertelde hij, het was een grote mooie zuugvlek! En van wie ze die dan wel niet gekregen had en wanneer en waarom?? Vragen-vragen-vragen ?? En die meiden, die meiden begrepen die meneer met die vragen wel.

Een zuugvlek, kom nouw, zekers nie en schaterend verlieten ze in Helemont de trein. Broekje bijna nat van het lachten, was John A. te L. toch even blij dat ze niet op zijn slup gezeten had.

De vuulbesprôke zuugvlek

Groet Piet